Ενθρονιστήριος λόγος

«Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω». (Γεν. 12,1).

Μακαριώτατε καί πολυσέβαστε Γέροντά μου, Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ.κ.Χριστόδουλε,
Σεβασμιώτατε Γέροντα Μητροπολίτα πρῲην Πατρῶν κύριε Νικόδημε,
Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κύριε Ἀμβρόσιε,
Τοποτηρητά τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἀξώμης,
Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος καί πολυσέβαστέ μοι ἅγιε Μαντινείας καί Κυνουρίας, κύριε Ἀλέξανδρε, Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Κύριε Ὑπουργέ,
Ἐντιμώτατοι λοιποί ἁπαξάπαντες Ἄρχοντες τῆς Περιφερείας, τοῦ Νομοῦ, τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν καί τῆς εὐρυτέρας περιοχῆς, ἀλλά καί τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος τῆς Ἀρκαδίας πού εἶστε ἐδῶ σήμερα,
Ἀδελφοί μου Συμπρεσβύτεροι καί Διάκονοι, Ὀσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχαί, Λαέ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,

Αὐτά τά λόγια ἄκουσε ὁ Ἀβραάμ, ὡς ἐντολή τοῦ Θεοῦ καί κάνοντας ὑπακοή στό Θεῖο θέλημα ἔφυγε ἀπό τόν τόπο του καί τόν οἶκο τοῦ πατρός του καί ἐπορεύθη εἰς τήν γῆ πού τοῦ ὑπέδειξεν ὁ Θεός. Σήμερα αὐτά τά λόγια ἀντηχοῦν καί στά δικά μου αὐτιά καί ἐν ὑπακοῇ στό θεῖο θέλημα ἐγκαταλείπω τήν γῆ μου, τήν συγγένειά μου, τόν οἶκον τοῦ πατρός μου καί ἔρχομαι στήν εὐλογημένη πόλη τῶν Πατρῶν, στήν γῆ πού μοῦ ὑπέδειξεν ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἔρχομαι στήν πόλη αὐτή καί μέ ἱερό δέος ἀνέρχομαι τίς βαθμίδες τοῦ θρόνου τῆς Ἀποστολικῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, ἀναλαμβάνων τήν πνευματική διακονία τοῦ εὐγενοῦς καί φιλοθέου Λαοῦ τῆς Ἀχαϊκῆς Πρωτευούσης, τήν ὁποία καθηγίασε μέ τό μαρτύριό του καί τό αἷμα του ὁ Πρωτόκλητος τῶν Ἀποστόλων Ἅγιος Ἀνδρέας, τοῦ Λαοῦ ὅν ἐνεπιστεύθη μοι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Αὐτή τήν ἱερά στιγμή διά τήν τοπική Ἐκκλησία καί δι΄ ἐμέ, τόν ἐλάχιστον δοῦλον τοῦ Θεοῦ ὀφειλετικῶς ὑψώνω τά μάτια μου πρός τόν Τρισάγιο Θεό καί ἐκ βάθους ψυχῆς μου μεγαλύνω τό Πανάγιον Ὄνομά Του, διότι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσίν μου καί ἐξελέξατό με μεταξύ τῶν ἀδελφῶν μου, ὡς ποιμένα τῆς Μητροπόλεως ταύτης καί ἀναφωνῶ: «Δόξα σοί Ἅγιε, δόξα σοί Κύριε, δόξα σοί Βασιλεῦ Οὐράνιε» καί μαζί μέ τόν Ἱερό Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας Ἅγιον Ἰωάννη τόν Χρυσόστομον βοῶ: «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἔνεκεν»

Παράλληλα κλείνω τό γόνυ καί κατασπάζομαι τή σεβασμίαν καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καί προσκυνῶ τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου του. Ἀναλογίζομαι τίς εὐθύνες τίς ὁποῖες ἀναλαμβάνω ἐπί τῶν ἀσθενῶν ὤμων μου, ἰλιγγιῶ ἐνώπιόν τοῦ ἀνεξιχνιάστου θελήματος τοῦ Θεοῦ, ὅμως ὑποτάσσομαι στίς βουλές Του καί ἔρχομαι ἀποφασισμένος νά ἀναλώσω ὅλες μου τίς δυνάμεις πρός δόξαν Αὐτοῦ καί σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων τούς ὁποίους Ἐκεῖνος σήμερα μοῦ ἐμπιστεύεται. Ἔρχομαι νά ἀναλώσω τίς δυνάμεις μου διά τόν τόπον τόν ὁποῖον ὑπηρέτησαν οἱ Προκάτοχοί μου μέ αὐταπάρνηση καί τόν ὁποῖον εὐλόγησε ἐπί τριάκοντα ἔτη ὁ ἄμεσος Προκάτοχός μου Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Πατρῶν κύριος Νικόδημος, τοῦ ὁποίου τό ἔργον θά καταγράψῃ ἡ ἱστορία. Τόν πολιόν καί σεβάσμιον Προκάτοχόν μου εὐχαριστῶ καί παρακαλῶ νά ἔχω τήν εὐχή του στό δύσκολο ἔργο τό ὁποῖον ἀπό σήμερα ἀναλαμβάνω. Ἔρχομαι νά ὑπηρετήσω τόν τόπο τόν ὁποῖον ὑπηρέτησε ὡς Τοποτηρητής ἀπό τῆς παραιτήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου κυρίου Νικοδήμου ἕως τῆς σήμερον, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κύριος Ἀμβρόσιος, τόν ὁποῖο εὐχαριστῶ ἐκ βάθους ψυχῆς διά τούς κόπους τῆς τοποτηρητείας, διά τήν εὐγένειαν, τήν διάκριση καί τήν πολλήν πρός τό πρόσωπόν μου ἀγάπη, τήν ποικιλοτρόπως ἐκδηλωθεῖσαν. Θαρρῶν προσέρχομαι στό γεώργιον τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῶν Πατρῶν, διότι τά γεγονότα βεβαιώνουν ὅτι δέν εἶμαι μόνος εἰς τόν ἀγῶνα τόν ὁποῖον ἀναλαμβάνω. Ἰδού ἀοράτως πάρεστι ὁ Βασιλεύς τῆς Δόξης, ἰδού ἡ Παντάνασσα Μήτηρ Αὐτοῦ, ἰδού ὁ Πρωτόκλητος τῶν Ἀποστόλων εἶναι μαζί μας, εἶναι μαζί μου, τόν αἰσθάνομαι, τόν θεωρῶ εἰς τό πηδάλιον τῆς νοητῆς ταύτης νηός, τῆς τῶν Πατρέων Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι ἡ ταπεινότης μου, ἀδελφοί μου, ὁ ποιμήν τῆς Ἐκκλησίας ταύτης, «Ἡ τῶν Πατρέων πόλις ποιμένα κέκτηται καί θεῖον πολιοῦχον, Ἀνδρέαν τόν τῶν Ἀποστόλων Πρωτόκλητον».

Ἀνέρχομαι εἰς τόν Ἀποστολικόν Θρόνον τόν Πατρῶν μέ τήν ἐλπίδα τῆς κατά Θεόν ἐπιτυχίας καί τόν ἱερόν πόθο τῆς ἐκπληρώσεως τῆς διακονίας μου, διότι μέ συνοδεύουν οἱ εὐχές καί οἱ εὐλογίες τοῦ πολυφιλήτου καί πολυσεβάστου πνευματικοῦ πατρός μου, Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρίου Χριστοδούλου, ὅστις ἐν πλησμονῇ ἀγάπης μέ ὡδήγησε, θείᾳ βουλήσει, εἰς τό ὕπατον τῆς Ἐκκλησίας ἀξίωμα καί τώρα ἀγάλλεται καί χαίρει συμμεριζόμενος ἀπολύτως τά ὁράματα τοῦ παιδιοῦ του γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Μακαριώτατε, κατά τήν ἡμέραν τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίας μου, ἀναφερόμενος ὀφειλετικά στό σεπτόν καί τίμιον πρόσωπόν Σας, εἶπα κάτι τό ὁποῖον ἐπιτρέψατέ μου νά ἐπαναλάβω αὐτολεξεί αὐτή τήν στιγμή. «Ὅσο ἤμουν κοντά Σας, Σᾶς ἀγαποῦσα ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, τώρα αἰσθάνομαι ὅτι πνίγομαι στόν ὠκεανόν αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Ὁμολογῶ τήν χάριν καί οὐ κρύπτω τήν εὐεργεσίαν. Γνωρίζω τούς τιμίους ἀγῶνας Σας, γνωρίζω τό πάθος γιά τήν πρόοδο τῆς Ἐκκλησίας, γνωρίζω τήν ἀγωνία Σας γιά τό καλό της πατρίδος μας καί διά τοῦτο καί μία καί δύο καί χίλιες καί ἀναρίθμητες φορές θά διακηρύττω, ὅτι θά εἶμαι πάντα πιστό τέκνο Σας, ἰδιαίτερα στίς δύσκολες στιγμές καί στίς στιγμές τῆς μοναξιᾶς πού συνοδεύουν τόν βίο ἑνός πνευματικοῦ ἀγωνιστῆ καί ἐπιτρέψατέ μου ἑνός πνευματικοῦ ἡγέτη, ὅπως εἶστε Ἐσεῖς. Συγκηρυναῖος στήν σταυροαναστάσιμη πορεία σας, θά εἶμαι πάντοτε μαζί Σας στούς ἀγῶνες Σας γιά τό καλό της Ἐκκλησίας, μαζί μέ τόν Ἱερό Κλῆρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μου καί τόν εὐσεβῆ Λαό της. Σᾶς εὐχαριστῶ καί Σᾶς εὐγνωμονῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου. Εὐχαριστῶ ἐπίσης τήν σεπτή χορεία τῶν ἁγίων Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι μέ ἐτίμησαν μέ τή σεπτή καί τιμία ψῆφο των, ὥστε χάριτι Θεοῦ νά καταστῶ ποιμήν τῆς Ἱερᾶς ταύτης καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως.

Λαμβάνω δύναμη στήν προκειμένη διακονία μου ἀφοῦ ἔχω ἐνώπιόν μου καί μαζί μου τούς Ἄρχοντας αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἐξελέγην Μητροπολίτης Πατρῶν μέ περιέβαλαν μέ ξεχωριστή ἀγάπη καί σεβασμό. Ἡ εὐγένειά τους, ἡ παρουσία τους κατά τήν ὥρα τῆς χειροτονίας μου, ἡ ἐπικοινωνία τους μαζί μου μετά ταῦτα, ἡ σημερινή τους ἔκφραση τιμῆς στό πρόσωπό μου, τά καλά τους λόγια πού εἶπαν ὅλοι τους πρό ὀλίγου καί ἡ πηγαία καί αὐθόρμητη ἔκφραση τῶν αἰσθημάτων τους, μέ ὑποχρεώνουν νά ἐκφράσω καί αὖθις τήν ἀγάπη μου πρός τά πρόσωπά τους καί τίς θερμές εὐχαριστίες μου. Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες, σᾶς κατασπάζομαι ὅλους καί σᾶς παρακαλῶ θερμῶς, νά εἶστε συμπαραστάτες τοῦ ταπεινοῦ Ἐπισκόπου Πατρῶν καί τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στόν ἱερό ἀγῶνα, πού εἶναι ἀγώνας ὅλων μας. Ὁ Ἐπίσκοπος ἐπιζητεῖ τήν συνεργασία μαζί σας ὅπως καί τή συνεργασία μέ ὅλους τούς φορεῖς τῆς πόλεως καί τῆς περιοχῆς σέ ἕνα διάλογο ἀνοικτό, εἰλικρινῆ καί διαρκῆ γιά ὅ,τι καλό γιά τόν εὐλογημένο αὐτόν τόπο καί τό θαυμάσιο Λαό μας. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

Ἀλλά κι ἄλλη αἰτία θάρρους κι ἐλπίδος ὑπάρχει διά τόν ἀγῶνα τοῦ Ἐπισκόπου. Ἰδού ἡ χαρά μου, ἰδού τό ἀγαλλίαμά μου, ὁ Ἱερός Κλῆρος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, οἱ Ἱερεῖς μας, οἱ ἀγωνιστές αὐτοί τῆς καθημερινότητος, οἱ ἥρωες πού ἐργάζονται μέ περισσήν ἀγάπη καί χωρίς ὡράριο διά τήν πνευματική προκοπή τοῦ Λαοῦ. Καταφιλῶ τούς ἐγγάμους Ἱερεῖς μας, τούς λευκασμένους ἀπό τό χρόνο καί τήν προσφορά. Καί τούς νεωτέρους, πού μέ ἐνθουσιασμό προσφέρουν τή ζωή τους στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Ἀσπάζομαι τούς Ἱερεῖς μας, πού μοχθοῦν καί ἀγωνίζονται νά κηρύξουν Ἰησοῦν Χριστόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα, εἴτε ἐντός τῆς μεγαλουπόλεως τῶν Πατρῶν εἴτε στά χωριά μας. Τούς οἰκογενειάρχες Ἱερεῖς, πού μεγαλώνουν τά παιδιά τους μέσα σέ μιά δύσκολη κοινωνία καί πολλοί ἐξ αὐτῶν μαζί μέ τήν καλλιέργεια τῶν ψυχῶν, ἀσχολοῦνται στήν ὕπαιθρο καί μέ τῆς γῆς τήν καλλιέργεια, γιά νά μπορέσουν νά ζήσουν. Εἶμαι ἀδελφοί μου, υἱός Ἱερέως καί γνωρίζω τί σημαίνει παπάς καί οἰκογένεια ἱερατική. Ἐναγκαλίζομαι τούς ἐκ τῶν μοναχῶν Κληρικούς μας, τούς ἀφιερωθέντας ψυχῇ τε καί σώματι εἰς τόν Θεόν, τούς εἰσαγγέλως πολιτευομένους. Πρός ὅλους σας πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἀπευθύνομαι ἐν περισσῇ ἀγάπῃ καί παρακαλῶ σας θερμῶς, σταθεῖτε εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων, διότι οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι. «Στῶμεν καλῶς ἀδελφοί μου, στῶμεν μετά φόβου».

Δοξάσωμεν τόν Θεόν ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν καί τῷ πνεύματι ἡμῶν. Μή γένοιτο πατέρες μου πολυαγαπητοί, νά γίνωμε αἰτία, ἐκ τῆς ἐλαφρότητος τῆς καρδίας μας, ἐκ τῆς ὑπηρεσίας τῶν παθῶν, ἐκ τῆς ἐλλείψεως ἤθους εἰς τήν ζωήν μας, ἐκ τῆς φιλαργυρίας ἤ ἔκ τινος ἄλλης ἀπροσεξίας, μή γένοιτο λέγω, νά γίνωμε αἰτία νά πλήττεται τό κῦρος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Λαός μας σφοδρῶς καί δικαίως ἐπιθυμεῖ, οἱ ποιμένες του νά εἶναι ἄνθρωποι τῆς πίστεως, ἄνθρωποι ἀνιδιοτελεῖς, ἄνθρωποι τῆς θυσιαστικῆς προσφορᾶς, ἔχοντες μεταξύ τους ἀνυπόκριτη ἀγάπη, ὑπηρέται τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἱστάμενοι ὡς «φῶτα ἐπί τήν λυχνίαν τῆς τοῦ Θεοῦ φωτοφόρου καθέδρας ἥτις ἐστίν Ἐκκλησία» ὡς χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ Ἱερώτατος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης. Ὡς πρός αὐτήν τήν κατεύθυνση θά ἐργασθῇ μή φειδόμενος κόπου καί χρόνου ὁ Ἐπίσκοπός σας. Κληρικοί ἐπιλήσμονες τῆς ἀποστολῆς των, ἀδιάφοροι γιά τήν πνευματική πρόοδο τοῦ ποιμνίου δέν χωροῦν πλέον στό γεώργιο τοῦ Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρέπει νά συνεχίσῃ μέ βάση τούς Ἱερούς Κανόνες, τήν Ἱερά Παράδοση καί τήν ζωή τῶν Ἁγίων της, τόν σωτήριο ρόλο της μέσα στόν κόσμο. Παρακαλῶ σας πατέρες μου, ἐπίσης, νά συμβάλλετε στήν προσπάθεια γιά τήν ἐξεύρεση καταλλήλων προσώπων γιά τήν εἴσοδό τους στόν Ἱερό Κλῆρο, ἀνθρώπων μέ ἱεραποστολικόν ζῆλο, ἀμέμπτου ἤθους, τῶν ὁποίων ἡ ζωή θά εἶναι κρυστάλλινη, θά εἶναι ἐπιστολή γιγνωσκομένη καί ἀναγιγνωσκομένη ὑπό πάντων. Ἡ μέχρι τώρα ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ὁδηγεῖ στό συμπέρασμα ὅτι χρειάζεται μεγάλη προσοχή στίς χειροτονίες καί ἐφαρμογή, ἐν προκειμένῳ, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Ἀποφάσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετά συνειδήσεως εὐθύνης ἔναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ὁμολογῶ ὅτι μετά πολλῆς προσοχῆς θά γίνωνται χειροτονίες νέων κληρικῶν, τόσων ἐγγάμων ὅσον καί ἐκ τῶν μοναχῶν. Τά παιδιά μας ὅμως, τά ὁποῖα ἐμφοροῦνται ἀπό ἱερόν ζῆλο, ἀπό σοβαρότητα, ἀπό σεμνότητα καί ἐπιθυμοῦν νά ἱερωθοῦν, ἄς γνωρίζουν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπός τους θά σταθῇ στό πλευρό τους, μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς του καί μέ ὅλη του τήν ἀγάπη, ὥστε νά ἐκπληρώσουν τούς ἱερούς των πόθους, πρός δόξαν Θεοῦ καί ἐπ’ ὠφελείᾳ καί σωτηρίᾳ τοῦ Λαοῦ μας. Ἐξ’ ἄλλου στήν πόλη μας ὑπάρχει τό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο, τό ὁποῖον πιστεύουμε ὅτι μέ τήν σοφή καθοδήγηση τῶν ἐκλεκτῶν Καθηγητῶν του, θά δώσῃ ὅπως καί δίνει στήν Ἐκκλησία ἀξίους νέους γιά νά ἱερωθοῦν.

Ἱερεῖς μου εὐλογημένοι, ἀπό σήμερα θά εἴμαστε μαζί καί θά συλλειτουργοῦμε. Ἐπιθυμῶ ἕως τῆς τελευταίας μου πνοῆς νά μή σκιάζῃ τήν ψυχή μου καί τίς ψυχές σας καμμιά πικρία στή μεταξύ μας σχέση, ὅταν ἐγγίζωμε στό Ἱερό Θυσιαστήριο. Σεῖς εἶστε πλέον ἡ στενή οἰκογένειά μου, τά σπίτια σας θέλω νά τά νοιώθω σπίτι μου καί τά μέλη τῆς οἰκογενείας σας δικούς μου ἀνθρώπους. Τό τραπέζι σας θέλω νά εἶναι καί δικό μου τραπέζι, ὅπως καί τό Ἐπισκοπεῖο θά εἶναι πάντα ἀνοιχτό γιά σᾶς καί τό φτωχό τραπέζι μου θά σᾶς περιμένει πάντα. Ἄς εἴμεθα ὁμόψυχοι «ἐν τῷ αὐτῶ νοΐ καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ», ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος. Μαζί «τό ἀπολωλός θά ἐκζητήσωμε, τό ἀσθενές θά ἐνισχύσωμε, τό ἰσχυρόν θά φυλάξωμε, ἵνα προσαγάγωμεν καί παραστήσωμεν τῷ Κυρίῳ, Λαόν περιούσιον, ἔθνος ἅγιον, βασίλειον ἱεράτευμα», κατά τόν ἱερόν Γρηγόριον τόν Θεολόγον.

Ἀδελφοί μου, ἔρχομαι στήν Πάτρα μέ ζῆλον ἱεραποστολικό καί ἱεραποστολικούς ὁραματισμούς. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι σέ αὐτή τήν προσπάθεια θά τύχω τῆς συμπαραστάσεως ὅλων σας. Στήν εὐλογημένη πόλη μας ἐργάζονται μέ ἱερόν ζῆλο ἱεραποστολικές Ἀδελφότητες, εὐσεβῶν ἀνθρώπων καί θερμουργῶν ἐργατῶν τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἐπίσκοπος ἐπιθυμεῖ τήν ἀξιοποίηση ὅλων τῶν πνευματικῶν δυνάμεων μέσα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Ἐν πνεύματι ἀγάπης, κοινωνίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος, θά ἐργασθοῦμε πρός δόξαν Θεοῦ καί εὔκλειαν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Πρός τοῦτο καλῶ εἰς συσπείρωσιν, ὅλους σας πρός ἐπίτευξη τοῦ ἱεροῦ μας στόχου, πού εἶναι ἡ ἁγιότης.

Μετά συγκινήσεως βαθυτάτης στρέφω τήν σκέψη μου πρός τίς Ἱερές Μοναστικές Ἀδελφότητες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Ὁ μοναχισμός εἶναι τό προπύργιο τῆς πίστεως μας, οἱ Μοναχοί μας εἶναι οἱ φύλακες τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, οἱ θεματοφύλακες τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων τοῦ Ἔθνους μας. Τά Μοναστήρια μας εἶναι οἱ πύργοι τῆς εὐσεβείας. Προσβλέπουμε μέ ἐμπιστοσύνη στόν ὑγιᾷ κι οὐχί στόν ἐκκοσμικευμένο μοναχισμό΄ προσβλέπουμε μέ ἐμπιστοσύνη στούς Μοναχούς καί τίς Μοναχές, πού μυρίζουν Χριστό καί λιβάνι καί προσφέρονται σάν τίς ἀναμμένες λαμπάδες στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Ἔζησα ὅλα τά χρόνια της ἱερατικῆς μου ζωῆς σέ μοναστήρι, ἐκ τῶν ὁποίων τά δεκαεπτά ὡς Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Βαρσῶν στήν Τρίπολη. Διά τοῦτο ἔχω ἰδιαίτερη εὐαισθησία εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ στούς μοναχούς μας καί στά μοναστήρια μας. Συνεχίσατε ἀδελφοί μου, οἱ ἐν τοῖς Ἱεροῖς μοναστικοῖς καθιδρύμασι ἐνασκούμενοι, συνεχίσατε τήν προσευχή καί τήν ἐν γένει πνευματική ζωή. Ὅλοι ἀναμένουν τούς εὐεργετικούς γιά τήν ταλαίπωρη κοινωνία μας πνευματικούς σας κόπους καί καρπούς. Συνεχίσατε νά προσφέρετε ἀγάπη καί πνευματικόν κουφισμό στίς ψυχές, πού καταφθάνουν ὡς ἔλαφοι διψῶσαι εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου καί ὁ Θεός τῆς ἀγάπης ἔσται μεθ’ ὑμῶν.

Καί τώρα τήν ψυχήν μου κατακλύζουν τά αἰσθήματα ἀγάπης κι εὐγνωμοσύνης γιά τόν ὑπέροχο Λαό τῆς περιωνύμου πόλεως τῶν Πατρῶν καί τῆς Μητροπόλεως μας γενικώτερα, γιά τό Λαό, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς μου, ἐχαιρέτισε τό νέον Ἐπίσκοπό του μέ αἰσθήματα σεβασμοῦ καί ἀγάπης καί πού ἀνέμενε ἐν χαρᾷ τήν ἔλευσή μου στόν ἅγιο κι εὐλογημένο αὐτόν τόπο. Γιά τόν εὐλογημένο Λαό, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε σήμερα νά μέ ὑποδεχθῇ μέ ἐνθουσιασμό καί νά ἐκφράσῃ τήν μεγαλόψυχη καί μεγαλόφωνη εὐχή του, ὥστε νά φανῶ ἀντάξιος τῶν προσδοκιῶν τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας. Ἀδελφοί μου πολυφίλητοι, ἐσεῖς ἀπό σήμερα εἶστε ἡ χαρά μου καί ὁ θησαυρός τῆς καρδιᾶς μου. Ἔρχομαι νά θυσιαστῶ γιά τήν ἀγάπη σας, ἔρχομαι νά ζήσω κι ἄν ὁ Θεός θελήσῃ, ἀνάμεσά σας νά πεθάνω. Αὐτό τό ξεχείλισμα τῆς καρδιᾶς σας, τό αὐθόρμητο τῶν ἐκδηλώσεών σας μέ ὑποχρεώνουν νά ἐκφράσω ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, ὡς ἀπάντηση στόν γλυκασμό τῆς ἀγάπης σας, ὅτι ἀπό σήμερα ἡ χαρά σας θά εἶναι καί δική μου χαρά, ὁ πόνος σας θά εἶναι πόνος μου, ἡ ἀγαλλίασή σας θά εἶναι ἀγαλλίαμά μου καί τό δάκρυ σας ἀδελφοί μου, θά εἶναι καί δικός μου σπαραγμός. Ἡ ἀγάπη σας γιά τήν Ἐκκλησία καί ἡ ἀφοσίωσή σας εἰς αὐτήν, θά εἶναι γιά μένα τό ὡραιότερο δῶρο σας. Σάλπισμα ἱερό στά ὦτα μου, άντηχοῦν τά λόγια τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἀσθενεῖ καί οὐκ ἀσθενῶ, τίς σκανδαλίζεται καί οὐκ ἐγώ πυροῦμαι».

Ἀδελφοί μου, ἐσεῖς εἶστε ἡ δύναμή μας, σέ σᾶς στηριζόμαστε, σεῖς ὁ Λαός μας, εἶστε οἱ ἀπαντοχή μας. Δέν εἴμαστε ἐμεῖς μόνο Ἐκκλησία, εἶστε κι ἐσεῖς, ὁ εὐσεβής καί φιλόθεος Λαός μας. Ποιός μπορεῖ νά νικήσῃ αὐτή τή δύναμη, τή δύναμη τοῦ ὑπερήφανου ὀρθόδοξου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;

Μακαριώτατε, ἆρον κύκλῳ τούς ὀφθαλμούς Σου καί εἶδε τά τέκνα Σου. Αὔτη ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Χαρεῖτε σήμερα, Μακαριώτατε. Αὕτη ἡ νίκη νικήσασα τόν κόσμον, ἡ ἀγάπη τοῦ Λαοῦ γιά τήν Ἐκκλησία. Ναί, μέ ἕνα τέτοιο Λαό μποροῦμε νά φωνάξουμε καί νά διασαλπίσουμε στίς ἐσχατιές τοῦ σύμπαντος μαζί μέ τόν Ἱερό Χρυσόστομο: «Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται. Καί πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή. Ἱκετευτικά ὑψώνω τά χέρια μου πρός τόν Κύριον καί Θεόν μας, γιά ὅλους σας, γιά τούς εὐσεβεῖς οἰκογενειάρχες, τούς ἄντρες καί τίς γυναῖκες, πού μέ πόνο καί κόπους πολλούς ἀνασταίνετε τά παιδιά σας. Γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου, πού μέ τόν τίμιο ἱδρώτα βγάζετε τό ψωμί σας, γιά τούς νέους καί τίς νέες, πού λιώνουν τά νιάτα σας στή βιοπάλη. Γιά τήν φοιτιτιῶσα, τήν σπουδάζουσα καί μαθητιῶσα νεολαία μας, γιά τά τιμημένα καί ἵσως πολλές φορές λησμονημένα γηρατειά, πού κουβαλᾶνε πόνους καί πίκρες τῆς ζωῆς, χαρές καί λύπες ἀλλά καί μιά γόνιμη καί ἀπαραίτητη ἐμπειρία γιά τούς νεωτέρους. Γνωρίζω τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει σήμερα μιά οἰκογένεια, γνωρίζω τά ἀδιέξοδα μέ τά ὁποῖα ἔρχεται ἀντιμέτωπη ἡ νεολαία μας, γνωρίζουμε ὅλοι ὅτι πολλοί νέοι πληγωμένοι, ἀναζητοῦν ἀπαντήσεις στόν ψεύτικο παράδεισο τῶν ναρκωτικῶν καί ἄλλοι στίς ἀπατηλές, στίς ψεύτικες καταστροφικές λατρεῖες. Τά παιδιά ἐπίπεδο Ἀρχιεπισκοπῆς, εἴτε γενικώτερα σέ ἐπίπεδο Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀποδέκτες ὄχι μόνο Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ἀλλά κάθε ἄνθρωπο ἀδιακρίτως χρώματος καί θρησκεύματος πού ζεῖ στήν Ἑλλάδα καί τό ὁποῖον ἔργο περνάει καί τά σύνορα τῆς Ἑλλάδος, πρός τούς ὅπου γῆς πάσχοντας, θά ἐπιτελῆται καί στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν, ὡς προσφορά ἀγάπης πρός τούς ἀδελφούς, τούς ἐν ἀνάγκαις καί θλίψεσιν ὄντας.

Ὅμως ἡ Πάτρα ἔχει ἱστορία, εἶναι μιά ἐξέχουσα πόλη, μιά πόλη τοῦ πνεύματος. Χαιρετίζω ξεχωριστά τόν πνευματικό κόσμο τῶν Πατρῶν, τούς Ἐλλογιμωτάτους Καθηγητάς τῶν Πανεπιστημιακῶν Σχολῶν, τούς Διδασκάλους καί Καθηγητάς τῶν λοιπῶν βαθμίδων τῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ἀγαπητοί μου, ἔχετε στά χέρια σας τά νειᾶτα μας, τά παιδιά μας, τήν ἐλπίδα τοῦ τόπου μας, τῆς πατρίδος μας. Ἐσεῖς σφραγίζετε μέ τή δική σας ἀγάπη, μέ τή δική σας ζωή, μέ τή δική σας προσωπικότητα τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Εἶμαι πεπεισμένος, εἶμαι βέβαιος ὅτι κάνετε ὅ,τι καλύτερο γι’ αὐτό. Ὁ Ἐπίσκοπος θά εἶναι πάντα κοντά σας μέ τήν προσευχή του καί τήν ἀγάπη του. Ἡ συνεργασία μαζί σας θά εἶναι γιά μένα εὐλογία. Ἤμουν κι ἐγώ δάσκαλος πρίν γίνω κληρικός καί ὑπηρέτησα ὡς καθηγητής στήν Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως, παράλληλα μέ τά Ἱερατικά μου καθήκοντα στήν Ἱερά Μητρόπολη Μαντινείας καί Κυνουρίας. Ἔτσι, λοιπόν, γνωρίζω πόσο μπορεῖ νά ἐπηρεάσῃ ὁ δάσκαλος τά παιδιά του. Μετά χαρᾶς καί συγκινήσεως βαθυτάτης, εἶδα κατά τήν ὑποδοχή μου, ἀλλά καί βλέπω μέσα σέ αὐτό τόν Ἱερό Ναό, πολλούς ἀπό τούς τότε Σπουδαστές μου, καταγομένους ἀπό τήν Πάτρα καί ἀπό ἀλλοῦ μέ τούς ὁποίους διετήρησα καί διατηρῶ ἄρρηκτους πνευματικούς δεσμούς πού τούς θεωρῶ καί εἶναι πνευματικά μου παιδιά καί τούς ὁποίους ἐν ἀγάπῃ σήμερα κατασπάζομαι. Κατά σύμπτωση δέ καί πολλοί ἀπό τούς Καθηγητάς τούς δικούς μου μένουν σήμερα στήν Πάτρα, εἴτε διότι ἦταν Πατρινοί, εἴτε διότι ἔχουν ἐγκατασταθεῖ ἐδῶ. Καί αὐτούς τούς εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας.

Ὅμως ἡ Πάτρα εἶναι γνωστή ὄχι μόνο ἀπό τήν ἱστορία τῆς, ὄχι μόνο ἀπό τή φυσική της ὀμορφιά, ὄχι μόνο ἀπό τό ὅτι συνδέει τήν ἀνατολή μέ τή δύση, εἶναι γνωστή καί ἀπό τόν μεγαλοπρεπῆ καί πανίερο Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ὁ ὁποῖος μᾶς φιλοξενεῖ σήμερα. Τό σέμνωμα αὐτό καί ὡράισμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ναός αὐτός εἶναι καί ἀποτελεῖ τήν ταυτότητα τῆς Πάτρας, τῆς πρωτεύουσας τῆς Πελοποννήσου. Ἡ ἐπιβλητικότητά του μαρτυρεῖ τῆς Ὀρθοδοξίας τήν δόξα καί τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας τήν λαμπρότητα. Οὐρανός ἐπί γῆς ἄλλος, παράδεισος, διότι φυλάσσει τήν τιμίαν Κάρα καί τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου τοῦ Πρωτοκλήτου Ἁγίου Ἀνδρέου, ἀναβλύζοντα ποταμούς ἀειζώους, ἀρδεύοντας οὐχί μόνο τόν εὐλαβέστατον καί Χριστεπώνυμον Πατραϊκόν Λαόν, ἀλλά σύμπασα τήν Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη. Αὐτός ὁ Ναός ἀνηγέρθη μέ τόν πόθο τῶν Πατρινῶν, καί μέ τούς κόπους τους. Ὑψώθηκε, καλλωπίσθηκε καί συνεχίζει νά καλλωπίζεται μέ τήν τιμία προσφορά καί τό ἐνδιαφέρον τους. Θά συντονίσουμε τίς προσπάθειές μας ἀξιοποιώντας ὅ,τι εἶναι δυνατόν, προκειμένου νά περατωθοῦν οἱ ἐργασίες στόν Ἱερόν αὐτό Ναό. Βεβαίως, ἕνα τέτοιο Ἐκκλησιαστικό μνημεῖο πάντοτε θά χρειάζεται τή συντήρηση προκειμένου νά ἀνθίσταται στή φθορά τοῦ χρόνου. Ἐπιτρέψατέ μου ὅμως, νά ἀνοίξω αὐτή τή στιγμή τήν καρδιά μου καί νά σᾶς εἴπω ἐνδόμυχες σκέψεις μου ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ. Τόν τελευταῖο καιρό ἤκουσα πολλά καί ἀνέγνωσα μετά προσοχῆς ὅσα ἐγράφησαν εἰς τόν τύπον περί τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ, τά ὁποῖα βεβαίως συγκινοῦν διότι δεικνύουν τό ἐνδιαφέρον τῶν ἀνθρώπων διά τό σέμνωμα αὐτό τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀνέγνωσα καί τά περί τῆς εἰσφορᾶς τῶν κατοίκων τῆς Πάτρας, ἡ ὁποία ἀναγράφεται ὑπέρ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στούς λογαριασμούς τῆς ΔΕΗ. Στήν ἀπορία «τί θά κάνῃ ὁ νέος Ἐπίσκοπος»; ἡ ὁποία εὐκαίρως ἀκαίρως ἐξεφράσθη καί ἐκφράζεται, ὁ Ἐπίσκοπος ἀπαντᾶ:

«Ἀμέσως θά συγκληθῇ ἡ ὑπάρχουσα ἐπιτροπή ἀνεγέρσεως, θά μελετήσουμε τά σχετικά θέματα μετά μεγίστης λεπτομερείας καί λεπτότητος καί μετά μεγίστης προσοχῆς καί ἄν καί ἐφόσον ἐπέστη καιρός, θά εἰσηγηθοῦμε τήν κατάργηση αὐτῆς τῆς εἰσφορᾶς. Ποτέ δέ θά ἐπιθυμοῦσα ὡς Ἐπίσκοπος νά στενοχωρηθῇ κάποιος, νά πιεστῇ ἤ νά βαρυγνωμήσῃ γιά ὅ,τι δίνει ὑπέρ τοῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων».

Εὐχαριστῶ σας ὅλους ἀπό τή θέση αὐτή ὡς Ἐπίσκοπος πλέον τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν προσφορά τῆς ἀγάπης σας γιά τόν Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου. Σημειωτέον ὅτι θά κινηθοῦμε ἐπί τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπολύτου διαφανείας, ὄχι μόνο γιά τό συγκεκριμένο Ναό, ἀλλά καί γιά κάθε Ναό καί διαχείριση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἔχετε δικαίωμα νά γνωρίζετε τά πάντα καί ἔχουμε ὑποχρέωση νά σεβώμεθα καί νά ἀξιοποιοῦμε πρός ὄφελος τοῦ Λαοῦ καί τό τελευταῖο εὐρώ, τό ὁποῖο προσφέρετε ἐσεῖς γιά τήν Ἐκκλησία. Τό κάθε τί πού δίνει ὁ πιστός εἶναι ἱερό καί ὅποιος δέν τό ἀξιοποιεῖ γιά τό σκοπό πού προσφέρεται, μεγάλως ἁμαρτάνει. Ὅταν ὁ Λαός γνωρίζῃ, πῶς ἐργαζόμεθα, δέν δίνει ἁπλῶς τόν ὀβολόν του, ἀλλά τήν ἴδια τήν ψυχή του. Τέτοιο φιλότιμο σάν τό φιλότιμό τοῦ ὀρθοδόξου Ἕλληνα καί ἰδιαίτερα τῶν ὀρθοδόξων κατοίκων τῆς εὐλογημένης Πάτρας, σπανίως τό συναντούμε. Ἐπίσης, θά ἤθελα τήν στιγμή αὐτή νά μοῦ ἐπιτρέψετε, νά ἐκφράσω τίς εὐχαριστίες μου καί πρός τόν τοπικό τύπο καί τά λοιπά τοπικά μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας καί ἐνημερώσεως γιά τό ἐνδιαφέρον τους σχετικά μέ τά θέματα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Τούς εὐχαριστῶ πολύ.

Ἀφοῦ ἀνέφερα ὅσα ἦταν δυνατό στόν περιορισμένο αὐτό χρόνο πού εἴχαμε στή διάθεσή μας, ἀφήνοντας τά ἄλλα διά τά μετά ταῦτα, παρακαλῶ δώσετέ μου λίγα λεπτά ἀπό τήν ὑπομονή σας νά ἐκφράσω τά αἰσθήματά μου πρός τούς ἀνθρώπους πού ἔζησα μέχρι τώρα μαζί τους καί πού μέ συνόδευσαν μέχρι τήν Πάτρα. Πρός τούς ἀνθρώπους πού καθ’ ὅλα τά ἔτη τῆς ζωῆς μου, κυρίως ὅμως κατά τή διάρκεια τῆς ἱερατικῆς μου διακονίας, στάθηκαν κοντά μου καί μέ στήριξαν μέ τήν ἀγάπη τους καί τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς τους. Εἶναι ὅλοι τους ἐδῶ. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας κύριος Ἀλέξανδρος, ὁ θαυμάσιος αὐτός ἄνθρωπος, ὁ ἀνυπόκριτος πατέρας καί συνεργάτης, ὁ ἐπίσκοπος πού πανηγύρισε λαμπρά μαζί μέ τό Λαό τῆς Μητροπόλεώς του, γιά τή χαρά τῆς προαγωγῆς τοῦ ἱεροκήρυκά του καί πού μέ συγκίνησε καί μέ συγκλόνισε μέ τά αἰσθήματα τῆς εὐγενείας καί τῆς τιμῆς πρός τό πρόσωπόν μου κατά τό χρονικόν διάστημα ἀπό τῆς χειροτονίας μου, ἕως τῆς ἐνθρονίσεώς μου, ὅπως ἐξάλλου ἔπραξε πάντοτε. Τόν εὐχαριστῶ πολύ ἀπό καρδίας καί τόν παρακαλῶ νά δέεται ὑπέρ ἐμοῦ πρός Κύριον. Εἶναι ἐδῶ οἱ Ἄρχοντες τῆς Ἀρκαδίας, ἐπικεφαλῆς τοῦ εὐλογημένου Λαοῦ μας, τόν ὁποῖο ἀπό ψυχῆς ἀγάπησα καί παράφορα μέ ἀγάπησε. Εἶναι ἐδῶ οἱ Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως τῆς Μαντινείας καί Κυνουρίας, οἱ Κληρικοί μας, οἱ πολυαγαπημένοι ἀδελφοί μου, μέ τούς ὁποίους συνεργάστηκα 24 ὁλόκληρα χρόνια, χωρίς ποτέ νά ὑπάρξῃ σκιά στή μεταξύ μας σχέση εἰλικρινοῦς καί ἀδόλου ἀγάπης. Εἶναι οἱ Μοναχοί καί οἱ Μοναχές μας. Εἶναι ἐδῶ οἱ συγχωριανοί μου οἱ Λουκαΐτες, τῶν ὁποίων ὁ Θεός ἄκουσε τίς προσευχές γιά τήν ἀναξιότητά μου. Πῶς νά σᾶς εὐχαριστήσω ἀδελφοί μου ὅλους σας, τί λόγους νά εὕρω ὥστε νά ἐκφράσω τά μύχια της καρδιᾶς μου αἰσθήματα; Ἀντίδωρο στήν ἀγάπη σας ἡ ὑπόσχεσή μου, ὅτι θά γονατίζω πάντοτε δεόμενος τοῦ Κυρίου γιά ὅλους σας. Σήμερα οὐσιαστικά οἱ δρόμοι μας χωρίζουν, ὄχι ὅμως καί οἱ ψυχές μας. Οἱ συγχωριανοί μου, μετά ἀπό λίγο θά γυρίσετε στοῦ Λουκᾶ χωρίς τό Χρυσόστομό σας. Σᾶς παρακαλῶ, ὅταν ἐκκλησιάζεστε στήν Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ μας, στόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, νά ἀνάβετε κι ἕνα κερί γιά μένα, ὅπως κάνατε μέχρι σήμερα. Οἱ Τριπολιτσιῶτες καί οἱ λοιποί ἀδελφοί μου, θά ἐπιστρέψετε στήν Τρίπολη χωρίς τόν ἱεροκήρυκά σας καί οἱ Μοναχοί τῶν Βαρσῶν, χωρίς τό Γέροντά σας. Ὅλοι σας γνωρίζετε πόσο σᾶς ἀγάπησα κι ἐγώ γνωρίζω πόσο μέ ἀγαπήσατε, ὅπως γνωρίζω πόσο λυπᾶστε πού φεύγω ἀπό τό γεώργιον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, ὁ Θεός ἔτσι ὥρισε κι ἔτσι ὠκονόμησε. Θά μᾶς ἑνώνῃ ἡ προσευχή, ἡ εὐχαριστιακή κοινωνία, ἡ σκέψη καί ἡ ἀγάπη ἡ ὁποία οὐδέποτε ἐκπίπτει. Νά εἶστε ὅλοι καλά, νά χαίρεσθε καί νά ἀγάλλεσθε ἐν Κυρίῳ, νά ἔχετε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου καί πάντων τῶν Ἁγίων μας.

Μακαριώτατε, ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Ἐντιμώτατοι Ἄρχοντες, εὐλογημένοι Κληρικοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, Ἀδελφοί μου ἐξ ἄλλων μητροπόλεων ὅσοι ἐφτάσατε σήμερα ἐδῶ, γιά τήν χαρά τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀδελφοί μου Κληρικοί καί Λαϊκοί ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο καί τούς λοιπούς Διοικητικούς Ὀργανισμούς της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀδελφοί μου ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ταύτης, ὅσοι κοπιάσατε γιά τήν τελετήν αὐτή, εἴτε στά Γραφεῖα, εἴτε στόν Πανίερο αὐτό Ναό καί ὅσοι ἄλλοι εἶστε παρόντες, Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε, σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, καί παρακαλῶ νά δέεσθαι ὑπέρ τῆς ἀναξιότητός μου.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἱησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.