Χειροτονητήριος λόγος

Η εις Επίσκοπον Χειροτονία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου
Καθεδρικός Ιερός Ναός Αθηνών
Κυριακή 13.10.2019

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,
Ἀδελφοί μου Κληρικοί καί Λαικοί,

Χάριτι Θεοῦ ἵσταμαι ἐνώπιόν του φρικτοῦ Θυσιαστηρίου καί ἐνώπιον Ὑμῶν, Μακαριώτατε, τοῦ πολυσεβάστου καί πεφιλημένου Πατρός μου, προκειμένου νά εἰσέλθω εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων καί κατενώπιόν τοῦ φρικτοῦ καί κατηυγασμένου ἀπό τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ Θρόνου Του, νά λάβω τήν Χάριν τῆς Ἀρχιερωσύνης.

Τώρα, λοιπόν, πού τά πράγματα ἔφτασαν ἕως ἐδῶ καί ἡ πτωχή μου ὕπαρξις, ψήφοις κανονικαῖς τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μου εὐχαριστῶ, τώρα λέγω πού ἡ ὕπαρξίς μου λούεται εἰς τό φῶς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ καί ἐνορᾶται τήν δόξαν Αὐτοῦ καί τό εἶναι μου ὁλόκληρον δοκιμάζεται εἰς τό ποράκτωμα τῆς Πεντηκοστῆς, τώρα πού συντελεῖται αὐτό τό μέγιστον δι’ ἐμέ θαῦμα, ἴσως θά ἦτο καλόν νά σιωπήσω, ἀφοῦ τό μόνον πού αὐτάς τάς ἡμέρας κατακλύζει τόν ἐσωτερικόν μου κόσμον εἶναι τό: « ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» .

Ὅμως μετά ἀπό πολλήν προσευχήν καί περισυλλογήν πνευματικήν ἀπεφάσισα νά εἴπω λόγους τινάς , πάντως μή ἐγγίζοντας τό φρικτόν Μυστήριον, ἀφοῦ ζῶντες οἱ πάντες κατά τήν διάρκειαν τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μετέχομεν τῆς φρικτῆς Θυσίας καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, γινόμενοι ὅμαιμοι καί σύσσωμοι Αὐτοῦ καί ἀφοῦ ὅλη ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ἀρχίζει καί τελειώνει εἰς Αὐτήν, ἐκεῖ πού ὁ Ἀρχιερεύς εἰς τύπον καί τόπον τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ ἱστάμενος, δανείζει τήν ὕπαρξίν του, δανείζει τάς χεῖρας του τάς χοϊκάς, προκειμένου διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου καί τελεταρχικοῦ Πνεύματος νά μεταβληθῇ ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας.

Ναί, ἡ ζωή καί ἡ σωτηρία εἶναι τό ἀντικείμενον τῆς βαθείας καί πονεμένης ἀναζήτησης τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας. Καί ἐμεῖς καλούμεθα νά δώσωμε νόημα εἰς τήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπό τήν λειτουργική καί πνευματικήν μας ζωήν. Σήμερα ἰδιαιτέρως πού εἶναι κοινή διαπίστωσις ὅτι οἱ ἄνθρωποι δέν πολιτεύονται ἀλλά ζοῦν ἁπλῶς ὡς ὄντα ἀδιάφορα, ρηγμένα πάνω είς μίαν ἀνήσυχον γῆ. Σήμερα πού δέν διαθέτουν ἕνα συγκεκριμένον φρόνημα καί πού ὅλα εἶναι θολά μέσα τους, χωρίς ἀλληλουχίαν καί χωρίς συνέπειαν. Τώρα πρέπει μέ τό ἰδικό μας φρόνημα νά ἀντιστρέψωμε τούς ὅρους, νά πείσωμε ὅτι ζοῦμε διά τόν οὐρανόν, ὅτι εἴμεθα πέρα ἀπό τό χοϊκόν βασανιστικόν σαρκίαν, πλασμένοι καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ. Μέ αὐτόν τόν γλυκύ φωτισμόν τῆς κατά Θεόν ἐλευθερίας ἔρχεται νά γλυκάνῃ καί νά φωτίσῃ ὁ Λειτουργός καί ἡ Ἐκκλησία τόν κόσμον.

Ἡ κοινωνία μας πάντοτε εἶχε ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἔχει καί θά συνεχίση νά ἔχη, διότι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Εἶναι ἡ μεγάλη μας Μάνα μέ τήν πλατειά καί στοργική ἀγκαλιά πού θερμαίνει καί ἀναπαύει.

Ὅμως ὁ Λαός μας ἔχει ἀπαιτήσεις, καί δικαίως,θέλει τούς ποιμένας του, φῶς τοῦ κόσμου μέ δαυγῆ καί κρυσταλλίνην ζωήν. Αὐτήν τήν εἰκόνα εἶχε ἐνώπιόν του ὁ Ἱερός Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ὁποῖος ἔγραφε διά τόν Ἐπίσκοπον: «καλοί μέν (πρέπει νά εἶναι) οἱ Ἱερεῖς καί οἱ τοῦ λόγου διάκονοι, κρείσσων δέ ὁ Ἀρχιερεύς ὁ πεπιστευμένος τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅς μόνος πεπίστευται τά κρυπτά του Θεοῦ» (Φιλαδελφ. ΙΧ 1-3). Αὐτός ὁ λόγος μέ κάνει νά ἰλλιγγιῶ καί νά γονατίζω πρό τῆς ὑψηλοτάτης καί φοβερᾶς διακονίας μέ τήν σταυροαναστάσιμον διάστασίν της. Διότι ὄντως ὁ Ἐπίσκοπος καλεῖται να ζῇ σωστά, μετρημένα, λιτά μέ φρόνημα πατερικόν, νά ἔχῃ λόγον ἁγιοπνευματικόν, μέ ἀναγωγήν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά ἐπιτυγχάνεται τό προσπέρασμα τοῦ ἐγκοσμίου καί φθαρτοῦ, ἀφοῦ κατά τόν οὐρανοβάμωνα Ἅγιον Ἀπόστολον Παῦλον, «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».

Ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ δέν ἐπιθυμεῖ ἁπλῶς, ἀλλά ἀπαιτεῖ ἀπό τόν Ἐπίσκοπον νά ἔχῃ τήν Ἁγιότητα τῶν Ἀγγέλων, τήν πίστιν τοῦ Ἡλιού, τήν παρρησίαν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, τήν αὐταπάρνησιν τῶν μαρτύρων, τήν γλῶσσαν τοῦ Ἠσαΐου, τόν κάλαμον τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἐπιτρέψατέ μου ὅμως, ὕστερα ἀπό αὐτήν τήν ἀναφοράν νά κάμω μίαν πνευματικήν ἀναδρομήν κατά χρέος ἱερόν καί καθῆκον ἅγιον, νά κάμω κατάθεσιν εὐγνωμοσύνης κατενώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ὑπέρ πάντων τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἐμέ παρά τοῦ Θεοῦ γεγενημένων καί συγχρόνως συνιστῶν ἐμαυτόν τοῖς πᾶσιν, τοῖς τέ γινώσκουσί με καί τοῖς λοιποῖς ἀδελφοῖς, οὐχί ὡς ἄλλον τινά, ἀλλά πάντως ὡς Θεοῦ Διάκονον.

Ἕνας σταθμός ὑπάρχει ὡς κέντρον τῆς ζωῆς μου γύρω ἀπό τόν ὁποῖον ὑφαίνονται τά πάντα καί τά πρίν καί τά μετά ἀπό αὐτόν. Πρίν εἰκοσιτέσσαρα ὁλόκληρα χρόνια ἐντός τῆς Ἱερᾶς καί Σεβασμίας Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Βαρσῶν τῆς Τριπόλεως, κατενώπιον της Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἱεράρχου τῶν Μυρέων καί τῶν μυριπνόων Λειψάνων τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου τῶν ἐν Τριπόλει μαρτυρησάντων, ἄφηνα τά ἐγκόσμια καί ἐνεδυόμην τόν Ἱερόν Χιτῶνα τοῦ Μοναχοῦ. Ἐκείνην τήν ὥραν, τό εὐλογημένο αὐτό Μοναστήρι γινόταν ὁ Τάφος μου ἀλλά καί ὁ τόπος τῆς Ἀναστάσεώς μου. Τότε ὁ τρισμακάριος Γέροντάς μου, ὁ ἀνεπανάπληπτος ἄνθρωπος, ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας Θεόκλητος, τοῦ ὁποίου ἡ μακαρία ψυχή σήμερον μεθ’ ἡμῶν εὐφραίνεται, μέσα εἰς μίαν συναισθηματικά φορτισμένην ἀτμόσφαιραν μοῦ ἀπηύθυνε τήν φοβεράν ἐρώτησιν: « Τί προσῆλθες ἀδελφέ προσπίπτων τῷ Ἁγίῳ Θυσιαστηρίῳ καί τῇ Ἁγίᾳ Συνοδείᾳ ταύτη;» . Καί ὡς ταπεινός δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἀπαντοῦσα: «ποθῶν τόν βίον τῆς ἀσκήσεως, τίμιε Πάτερ» . Ναί, ποθοῦσα τήν ἄσκησιν ἡ ὁποία δίδει νόημα στήν ζωήν τοῦ Κληρικοῦ καί δή τοῦ Μοναχοῦ, ἡ ὁποία τόν καταξιώνει καί τόν καταλαμπρύνει καί ἡ ὁποία τόσο ξένη κατήντησε εἰς τήν ζωήν μας καί τόσον ἀπόμακρη, μέ ὀδυνηρά καί ὀλέθρια ἀποτελέσματα εἰς τήν πορείαν μας. Πάντοτε μή δυνάμενος ἐπακριβῶς νά ἑρμηνεύσω τά γενόμενα, διερωτώμην: « τί τό περί ἐμέ τοῦτο γέγονεν Μυστήριον;». Καί ἡ ἀπάντησις ἐδίδετο ὕστερα ἀπό τήν ἐσωτερικήν πνευματικήν περισυλλογήν.

Αὐτή τήν ἀπάντησιν τήν δίδω καί σήμερα, Μακαριώτατε, εἰς τούς οἰκείους μου καί τούς λοιπούς ἀδελφούς ἐν Χριστῷ, οἱ ὁποῖοι ἐν μέσῳ θρήνων καί κλαυθμῶν γοερῶν, συμμετέσχον τῆς φρικτῆς ἐκείνης στιγμῆς, θρήνων καί κλαυθμῶν τοιούτων ὡς νά εἶχον ἀποθάνει, μή δυνάμενοι νά κατανοήσουν, εἰς τό παντελές, τήν ἀπόφασίν μου νά ἀφιερωθῶ εἰς τόν Θεόν. Καί ὅμως, ἡ στιγμή ἐκείνη ἦτο τό κορύφωμα τῆς κλίσεως τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐκαλλιεργήθη ἀπό τούς εὐσεβεῖς γονεῖς μου, τόν ἀοίδιμον καί μακάριον πατέρα μου, Ἱερέα Εὐθύμιον, τοῦ ὁποίου ἄς ἔχω τήν εὐχήν ἀπό τόν οὐρανόν ὅπου εὑρίσκεται καί τόν ὁποῖο παρακαλῶ νά δέεται δι’ ἐμέ εἰς τό οὐράνιο θυσιαστήριο. Καί τήν πρεσβυτέραν μητέρα μου, ἡ ὁποία ἔχει τήν εὐλογίαν ἀπό τόν Θεόν νά ἑνώνῃ αὐτήν τήν στιγμήν τάς προσεχάς της μετά τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τοῦ υἱοῦ της. Ἀντιπροσφορά εὐγνωμοσύνης είς τόν ἀγῶνα τούς δι’ἐμέ καί τόν μονάκριβο καί πολυαγαπημένο ἀδελφό μου, ἡ σημερινή ἡμέρα τῆς πνευματικῆς μου χαρᾶς.

Ἦταν οἱ στιγμές ἐκεῖνες τό κορύφωμα τῆς κλίσεως, ἡ ὁποία ἐκαλλιεργήθη ἀπό ἕνα ταπεινόν καί σεβάσμιον Ἱερέα, τόν Ἐφημέριον του χωριοῦ μου, τόν πολυσέβαστόν μοι π.Γεώργιο Ρέκκαν ὁ ὁποῖος τώρα χαίρεται δίπλα μου καί μυστικά πανηγυρίζει. Κοντά του ἐμεγάλωσα μέσα εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ προστάτου τῆς γενετείρας μου, τοῦ χωρίου Λουκᾶ τῆς Μαντινείας. Αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ πατρός. τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου ὁ βίος μέ ἐνέπνευσε καί μέ ἐβοήθησε ὥστε νά ἀφιερωθῶ εἰς τόν Θεόν καί νά ἔχω ἱεραποστολικούς ὁραματισμούς. Μέσα εἰς αὐτόν τόν Ναόν ἔζησα λειτουργικά καί μυστηριακά μαζί μέ τούς ἀπλούς καί εὐλογημένους συγχωριανούς μου τούς πολυαγαπημένους μου Λουκαΐτας, οἱ ὁποῖοι σήμερον συναγάλλονται καί συεφραίνονται μαζί μου.

Τώρα κατανοῶ τόν καταλυτικόν ρόλον πού παίζει είς τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων ἡ ἁπλότης, ἡ πίστις, ἡ ἀνεπιτήδευτος εὐσέβεια, ἡ λειτουργική ζωή.

Ὅταν, Μακαριώτατε, μιλᾶτε μέ πάθος καί μέ πόνον ψυχῆς διά τάς ἱερατικάς κλίσεις καί τήν καλλιέργειά τους, προκειμένου νά στελεχωθῇ τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας συγκλονίζομαι, διότι μέ κατακλύζουν συναισθήματα δέους ἐξ αἰτίας τῶν ἀνεπαναλήπτων λειτουργικῶν ἐμπειριῶν τῆς ζωῆς μου.

Ἐκαλλιεργήθη αὐτός ὁ πόθος ἀπό τήν ἡμέραν ἐκείνην, πού μέσα είς μίαν ταπεινήν Μονήν τῆς Παναγίας εἰς τό Ἀμπελάκι τῆς Ἀρκαδίας, καθισμένος, σχεδόν δωδεκαετής, είς τά σκαλοπάτια τοῦ Ἱεροῦ Βήματος παρακολουθοῦσα ἕνα θερμουργόν Κληρικόν νά κηρύττῃ τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, τόν π.Εὐστάθιο, νῦν Μητροπολίτην Μονεμβασίας καί Σπάρτης, τόν ἀδάμαντα αὐτόν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τόν ὁποῖον εὐχαριστῶ διά τάς ἀπό τότε ἕως τῆς σήμερον Ἱεράς καί πατρικάς συμβουλάς του, τήν ἀγάπην, τήν συμπαράστασίν του, ἐμφανῶς καί ἀφανῶς.

Ηὔξανε ὁ Ἱερός Πόθος μέ τήν καλλιέργειαν διδασκάλων εὐσεβῶν καί εὐλαβῶν καθηγητῶν ἀπό τό Δημοτικόν, τό Γυμνάσιον, τήν Παιδαγωγικήν Ἀκαδημίαν Τριπόλεως καί τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Διά νά φτάσω μετά τό πνευματικόν βάπτισμα είς τήν Ἱερά Μονή Βαρσῶν, εἰς τήν εὐλογημένην ὥραν κατά τήν ὁποίαν ἐντός του Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Τριπόλεως ἤκουα τῆς μακαρίας φωνῆς τοῦ Γέροντός μου, ὅστις μέ ἠσήγαγε εἰς τόν πρῶτον τῆς Ἱερωσύνης Βαθμόν: « Μή φοβᾶσαι στή ζωή σου γιατί ὁ Θεός ἔδωκε μίαν ὑπόσχεση στόν καθένα καί τώρα τή δίνει καί σέ σένα. “ Οὐ μή σέ ἀνῶ, δ’ οὐ μή σέ ἐγκαταλείπω” ».

Καί μετά ταῦτα ἄλλη πνευματική χαρά. Καί πάλι τά χείλη μου ψέλιζαν: « Τί τό περί ἐμέ τοῦτο γέγονεν Μυστήριον;» ἐντός του Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Τριπόλεως, ὅταν ἀπό τά ἴδια ἀγιασμένα χέρια ἐλάμβανα τόν δεύτερον τῆς Ἱερωσύνης βαθμόν, διά νά ὑπηρετήσω ὡς Ἱεροκήρυξ ἕνα εὐσεβῆ καί θαυμάσιον Λαόν, τόν Λαόν τῆς Τριπόλεως καί τῆς εὐρυτέρας περιοχῆς Μαντινείας καί Κυνουρίας ὁ ὁποῖος κατακλύζει σήμερα τόν πανίερον αὐτόν Ναόν καί ὁ οποῖος αὐτάς τάς ἡμέρας ζεῖ τόν δικό του πνευματικόν ἱερόν συγκλονισμόν. Νά ἀναβαίνω εἰς τόν Ἄμβωνα τόν ὁποῖον ἐκλέισαν μεγάλες προσωπικότητες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἀνεπανάληπτος π. Θεόδωρος Κωτσάκης ὁ φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων, ὁ μακαριστός Γαβριήλ Καλοκαιρινός(μετέπειτα Μητροπολίτης Θήρας), ὁ ἀοίδιμος Διονυσιος Ψαριανός(μετέπειτα Μητροπολίτης Κοζάνης), ὁ γλυκύτατος π. Σεραφείμ Ρόρρης, νῦν Μητροπλίτης Καρυστίας καί Σκύρου, ὁ σημερινός Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἀλέξανδρος καί νῦν ὁ ἀδελφός μου κατά πνεῦμα π. Θεόκλητος Ἀθανασόπουλος, ὁ οποῖος ὑπηρετεῖ ἐν ἀγάπῃ αὐτόν τόν ὑπέροχον Λαόν.

Ἀφήνω πίσω μου εἰς τήν Τρίπολιν μνῆμας καί πρόσωπα, χαράς καί εὐλογίας πολλάς. Ἀπεκόμισα τάς ἱεροτέρας καί ὡραιότερας πνευματικας ἐμπειρίας ἀγαπῶν τούς πάντας καί ἀγαπώμενος ὑπό πάντων. Ἀγωνίστηκα μέ τάς πτωχάς μου δυνάμεις διά τό καλόν τοῦ φιλοθέου Λαοῦ. Ἀφήνω ἐκεῖ τόν πολυσέβαστόν μου Δεσπότην, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἀλέξανδρον, διά τόν ὁποῖον ἐπιτρέψατέ μοι νά κάμω ἱδιαιτέραν ἀναφοράν κατά τήν ἁγίαν αὐτήν στιγμήν τῆς ζωῆς μου. Καταθέτω τήν εὐγνωμοσύνην μου πρός τό Σεπτόν καί Τίμιον πρόσωπόν του. Εὐχαριστῶ τόν θαυμάσιον αὐτόν ἄνθρωπον μέ τό ἀνεπίληπτον ἦθος καί τήν εὐθύτητα τοῦ χαρακτῆρος, διά τήν πολλήν ἀγάπην του πρός τήν ταπεινότητά μου, διά τήν ἐξαίρετον συνεργασίαν καί τό εἰλικρινές ἐνδιαφέρον του ἐξικνούμενον ἕως τῆς στιγμῆς τῆς ἐκλογῆς μου καί τῆς χειροτονίας μου. Σεβασμιώτατε, σᾶς εἶμαι εὐγνώμων δι΄ὅτι ἐπράξατε δι’ ἐμέ. Θεωρῶ εὐτυχῆ τόν ἑαυτόν μου διότι μέ ἠξίωσεν ὁ Θεός νά ὑπηρετήσω κάτω ἀπό τήν πεπνυμένην καί σοφήν ποιμαντορίαν Σας. Ἐπίσης, εὐχαριστῶ τούς εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας,τάς Μοναστικάς Ἀδελφότητας καί τόν φιλόχριστον καί εὐλογημένον Λαόν τῆς Ἀρκαδίας. Ἀδελφοί μου πολυαγαπημένοι, θά σᾶς ἐνθυμοῦμαι πάντοτε καί θά προσεύχωμαι δι’ὅλους σας.

Ἐκεῖνο ὅμως πού θά μοῦ λείψῃ πολύ, εἶναι τό εὐλογημένον Μοναστήρι τῶν Βαρσῶν, ὅπου ἔζησα τάς συγκλονιστηκοτέρας στιγμάς τῆς ζωῆς μου ἐπί δεκαεπταετίαν ὅλην ὡς Ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Ἀδελφότητός μας. Ἦλθαν κοντά μου εὐλογημένα παιδιά. Παιδιά πού ἄφησαν τόν κόσμο καί μέ ἠκολούθησαν είς τήν κατά Θεόν μοναχικήν πολιτείαν καί τά ὁποῖα τά καμαρώνει ὁ κόσμος διά τό ἦθος καί τήν ἀρετήν τους. Τούς εὐχαριστῶ πολύ. Θά προσεύχωμαι πάντα δι’αὐτούς.

Μέ συγκίνησιν βαθείαν ἀναμιμνήσκομαι τήν διακονίαν μου εἰς τήν Παιδαγωγικήν Ἀκαδημίαν Τριπόλεως ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Καθηγητοῦ – Θεολόγου, ἡ ὁποία θά μείνῃ ἀνεξίτηλος, οἱ δέ πνευματικοί δεσμοί μέ τούς τότε Σπουδαστάς παραμένουν ἀκατάλυτοι. Πολλοί ἐξ αὐτῶν, οἰκογενειάρχαι πλέον σήμερον, συμμετέχουν εἰς τήν χαράν τῆς χειροτονίας μου.

Μετά ταῦτα ἤνοιξεν ὁ Θεός ἐνώπιόν μου ἄλλην ὁδόν καί πύλην τήν ὁποίαν οὐδέποτε εἶχον φαντασθῆ. Εὑρέθην Θείᾳ Χάριτι, εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Χωρίς ποτέ νά ἐξοικειωθῶ μέ τόν χῶρον αὐτόν εἰργάσθην ἐπί μίαν δωδεκαετίαν, ἀναλίσκων τάς ταπεινάς μου δυνάμεις ἐν ἀφοσιώσει πρός τήν Ἁγίαν μας Ὀρθόδοξον καθ’ Ἑλλάδα Ἐκκλησίαν. Μέσα ἀπό πόνους καί κόπους, ἐν θλίψει πολλάκις καί στενοχωρίᾳ πολλῇ, ἐπορεύθην, πάντως οὐχί μόνος, ἀλλ’ἔχων κατά πάντα τήν χάριν καί τήν δύναμιν τοῦ Κυρίου καί τήν συμπαράστασιν τῶν ἀνθρώπων Αὐτοῦ. Πιστεύω ὅτι τά πάντα κατά τήν μέχρι τοῦδε πορείαν μου κατηύθυνεν ὁ Θεός. Ὅμως μιμνησκόμενος τάς ἐν τῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ ἡμέρας μου, ἰλλιγγιῶ ἐνώπιόν τῆς κραταιᾶς ἰσχύος καί τοῦ σχεδίου τοῦ Κυρίου.

Ξεκινώντας ἀπό ἕνα ταπεινόν Γραφεῖον ὡς Κωδικογράφος Αὐτῆς, ὑπηρέτησα ἐν συνεχείᾳ ὡς Γραμματεύς τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου. Ἰδιαιτέρως ὅμως μιμνήσκομαι τῶν ἡμερῶν καθ’ ἄς ὑπηρέτησα ὡς Γραμματεύς εἰς τήν Συνοδικήν Ἐπιτροπήν ἐπί τοῦ Μοναχικοῦ Βίου, ὅπου συνεδέθην μετά τοῦ Σεβασμιωτάτου Προέδρου αὐτῆς, πολυσεβάστου μοι Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Καλλινίκου, τόν ὁποῖον εὐχαριστῶ διά τήν πλησμονήν τῆς ἀγάπης του πρός ἐμέ.

Μετά ταῦτα ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί ἡ εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου, μέ κατέστησαν Γραμματέα Πρακτικογράφον καί ἐν συνεχείᾳ Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Εἰς τήν Ἱεροσυνοδικήν ἔπαλξιν ὑπηρέτησα πλησίον τριῶν Ἀρχιγραμματέων. Διά τήν δικαιοσύνην καί τήν εὐγνωμοσύνην, ἀναφέρω αὐτούς, ἐν εὐχαριστίᾳ πολλῇ. Τόν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Διαυλείας κ. Δαμασκηνόν, ἐπί τοῦ ὁποίου, τῇ συγκαταθέσει τοῦ Μακαριστοῦ Γέροντός μου Θεοκλήτου καί τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, προσελήφθην εἰς τόν χῶρον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

Τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ. Δανιήλ, τόν ὁποῖον εὐχαριστῶ διότι μέ ἐκράτησε πλησίον του, εἰσηγούμενος θετικά ὑπέρ ἐμοῦ τῷ Μακαριωτάτῳ Πατρί καί Ἀρχιεπισκόπῳ ἡμῶν κ.κ. Χριστοδούλῳ καί ἐνισχύων με διά τῆς ἀγάπης του ἄχρι τοῦ νῦν.

Καί τέλος, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. Θεολόγον, ὅστις εἰσελθών νεώτατος εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον, διεκρίθη διά τήν σοβαρότητα, τήν σεμνότητα καί τήν πολλήν πρός ὅλους ἡμᾶς ἀγάπην του. Τόν εὐχαριστῶ ἐκ βάθους ψυχῆς μου δι΄ ὅτι ὑπέρ ἐμοῦ εἴτε ἐν γνώσει μου εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ μου, προερχόμενα ἐκ τῆς ἀγαπώσης καρδίας του, ἐπραξεν.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔγινε τό σπίτι μου, τό Γραφεῖο ἔγινε ἡ μόνιμος σκέψις μου, ἡ πρόοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου ἦτο ἡ ἀδιάλειπτος μέριμνά μου. Ἡ προάσπισις τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἡ προαγωγή τοῦ ἐν γένει ἔργου τῆς Ἱερᾶς καθ’ Ἑλλάδα Ὁλκάδος, τά ὁποῖα ἐσεῖς μᾶς ἐνεπνεύσατε Μακαριώτατε, μέ ἔκαμαν νά μή δίδω τοῖς ὀφθαλμοῖς μου ὕπνον καί τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν. Καθ’ ὅλα αὐτά τά ἔτη καί ἰδίως κατά τήν περίοδον τῆς Ἀρχιγραμματείας μου, εἶχον ὡς συμπαραστάτας τούς Ἁγίους Πατέρας καί τούς λοιπούς ἀδελφούς ὑπαλλήλους τῶν Ἱερῶν τῆς Συνόδου μας Ὑπηρεσιῶν. Τούς εὐχαριστῶ ὅλους ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, τούς κατασπάζομαι καί τούς καταφιλῶ. Θά τούς ἐνθυμοῦμαι πάντοτε διά τήν ἀγάπην των, τόν σεβασμόν των καί τούς πολλούς κόπους των ἐν ταῖς Ἱεραῖς τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν Ὑπηρεσίαις. Ἐάν ποτέ τούς ἐστενοχώρησα, αὐτό ὠφείλετο εἰς τήν ἐπιθυμίαν νά γίνουν ὅλα τέλεια πρός δόξαν Θεοῦ. Ἄς μοῦ συγχωρήσουν τό ὅτι εἴς τινας περιπτώσεις ἤμουν ἀπόλυτος.

Ἀγαστή ἐπίσης ὑπῆρξεν ἡ συνεργασία μου μετά τῶν ἄλλων ὑπηρεσιῶν τοῦ Διοικητικοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν Ἀποστολικήν Διακονίαν καί τόν Θεοφιλέστατον Διευθυντήν αὐτῆς, Ἐπίσκοπον Φαναρίου κ. Ἀγαθάγγελον καί τάς Οἰκονομικάς Ὑπηρεσίας καί τόν Γενικόν Διευθυντήν αὐτῶν Ἀξιότιμον κ. Κωνσταντῖνον Πυλαρινόν. Ἐπίσης μετά συγκινήσεως ἀναφέρομαι εἰς τήν συνεργασίαν μετά τῶν Διοικητικῶν Ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί τόν ἐπικεφαλῆς αὐτῶν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Θωμᾶν Συνοδινόν, Πρωτοσύγκελλον τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς. Καί οἱ δύο μας εἰς τάς δύο αὐτάς νευραλγικάς θέσεις καί παρά τῷ πλευρῶ τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου τῆς κάθ΄Ἑλλάδα Ἐκκλησίας, συνειργάσθημεν ἐν ἀγάπῃ καί ἀλληλοσεβασμῷ διά τό καλόν τῆς Ἐκκλησίας, ἀναλαβόντες ἐνίοτε καί δυσκόλους ἀποστολάς συμπροβληματισθέντες πολλάκις διά τήν ἐπίλυσιν σοβαρῶν Ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων.

Καί νῦν Κύριέ μου, δός μοί δύναμιν ἵνα ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνην μου καί τά κατακλύζοντα τήν καρδίαν μου συναισθήματα διά τόν πολυφίλητον προστάτην καί πατέρα μου, τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Χριστόδουλον.

Μακαριώτατε, Πάτερ καί Δέσποτα, ἡ πλέον ξεχωριστή σελίδα τῆς ζωῆς μου εἶναι ἐκείνη πού συνδέεται μέ τήν ἰδικήν Σας λαμπράν καί φωτοβόλον προσωπικότητα. Μέ συναντήσατε εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὅταν ὁ Θεός ὡδήγησε τά βήματά Σας εἰς τήν πηδαλιουχίαν τῆς Νοητῆς Νηός τῆς καθ’ Ἑλλάδα Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας. Δέν μέ ἐγνωρίζατε, ὅμως μέ ἠγαπήσατε. Μέ ἀνυψώσατε ἀπό τήν ἀφάνεια καί μέ τοποθετήσατε εἰς θέσεις τάς ὁποίας οὐδέποτε εἶχεν ἡ ταπεινότης μου τολμήσει νά φαντασθῇ καί νά ἐπιθυμήσῃ. Προσεπάθησα νά ἑρμηνεύσω τό πῶς καί τό διατί. Πάντα κατέληγα εἰς τό ἴδιο συμπέρασμα. Ἡ ἀγάπη τῆς φεγγοβόλου ψυχῆς Σας ἡ κινούμενη ὑπό τῆς προνοίας τοῦ Παναγίου θεοῦ ἦταν ἡ δύναμις ἡ ὁποία ἔσκεπε τήν ἐλαχιστότητά μου.

Μέ ἐτοποθετήσατε πλησίον Σας ὥστε περισσότερον νά συναισθάνομαι, ἐν τῇ ὑψίστῃ τιμῇ, τήν ἀδυναμίαν μου. Μέ ἐκάματε παιδί Σας καί ἐγώ Σᾶς τοποθέτησα εἰς τήν θέσιν τοῦ πατέρα μου. Αἰσθάνθηκα τόν πόνον Σας διά τό καλόν τῆς Ἐκκλησίας, ἤκουσα τούς ἀλαλήτους στεναγμούς Σας διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, ἐνωτίσθην τήν ἀγωνία Σας διά τήν Ἑλλάδα μας. Προσπαθοῦσα νά βοηθήσω μέ τάς πτωχάς μου δυνάμεις καί κατέφευγα πάντοτε εἰς τήν μετά δακρύων προσευχήν διά τήν παρά Θεοῦ ἐνίσχυσίν Σας, διά τό καλόν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁμολογῶ τήν χάριν, κηρύττω τόν ἔλεον καί οὐ κρύπτω τήν εὐεργεσίαν. Παρεκάλον τόν Θεόν νά μέ φωτίσῃ πῶς θά Σᾶς βοηθήσω καί ἀπό τόν οὐρανό ἐλάμβανα τήν ἀπάντησιν: «νά γίνῃς συλλιτανευτής τοῦ Σταυροῦ Του, εἰς τόν φρικτόν Γολγοθᾶν τόν ὁποῖον ἀναβαίνει καί πού πολλάκις εἶναι μόνος καί πονεμένος ὡς ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Νά γίνῃς συλλιτανευτής τοῦ Σταυροῦ του τήν ὥραν πού τρέχει ὁ ἱδρώς αὐτοῦ ὡσεί θρόμβοι αἵματος ἀπό τό πρόσωπον αὐτοῦ! Νά γίνῃς συλλιτανευτής τοῦ Σταυροῦ του, τήν ὥρα πού ἀνεβαίνει τόν Γολγοθᾶν τῶν ἱερῶν ὁραματισμῶν του διά νά ζήσῃ ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ τήν Ἀνάστασιν, καί ἄν δέν δυνηθπης ὡς ἄλλος Κυρηναῖος νά ἄρῃς τόν Σταυρόν του, τοὐλάχιστον ἅπλωσε τό χέρι σου καί πιάσε τό δικό του διά νά αἰσθανθῇ ὅτι κάποιος εἶναι δίπλα του καί μαζί του. Γίνε συλλιτανευτής τοῦ Σταυροῦ του΄ ὅταν ὅμως φθάσῃς κάτω ἀπό αὐτόν τόν Σταυρό μήν τοῦ δώσῃς ἀντί τοῦ μάνα χολήν καί ἀντί τοῦ ὕδατος ὄξος» . Μή γένοιτο Κύριέ μου νά γίνω ἐπιλήσμων της μεγίστης αὐτῆς τιμῆς, τῆς χάριτος καί τῆς εὐεργεσίας αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Μακαριώτατε Γέροντά μου, ὅσο ἤμουν κοντά Σας ἤξερα ὅτι Σᾶς ἀγαπῶ. Τώρα πού φέυγω ἀπό πλησίον Σας, αἰσθάνομαι ὅτι πνίγομαι εἰς τόν ὠκεανόν αὐτῆς τῆς ἀγάπης.

Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου δί’ ὅσα ἐπράξατε ὑπέρ τῆς ἐλάχιστοτητός μου. Θά εἶμαι ἀφοσιωμένον τέκνον Σας. Καί τώρα ὁ νοῦς μου στρέφεται πρός τήν λαχοῦσαν μοι Ἱεράν Μητρόπολιν Πατρῶν. Ἕνας Λαός εὐσεβής, εὐγενής, εὐλογημένος καί καλλιεργημένος πνευματικά, μέ ἀναμένει. Ἕνας Λαός μέ παράδοσιν θρησκευτικήν καί πολιτισμικήν. Πορεύομαι εἰς γεώργιον τό ὁποῖον ἐφύτευσεν ἡ δεξιά τοῦ Ὑψίστου, εἰς Ἐκκλησίαν Ἀποστολικήν καί Μαρτυρικήν τήν ὁποίαν ἤρδευσαν οἱ ἱεροί κρουνοί τῶν αἱμάτων τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ ὁποίου τόν Ἱερόν Σταυρόν προσκυνῶ καί τήν σεβασμίαν καί Ἀγγέλοις αἰδέσιμον κάραν, γονυκλινής κατασπάζομαι. Εἰς γεώργιον τό ὁποῖον ἐπότισαν μέ τούς τιμίους πνευματικούς ἱδρώτας των ἐργᾶται τίμιοι, ἄνδρες μέ ὑψηλόν ἐκκλησιαστικόν καί ἐθνικόν φρόνημα, ἀγωνισταί ὑπέρ τῶν Ἱερῶν καί τῶν Ὁσίων τῆς Ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως καί τῆς Πατρίδος. Πορεύομαι εἰς Λαόν Ἅγιον, τόν ὁποῖον ἐπί μίαν τριακονταετίαν ἐποίμανεν ὁ πολυσέβαστος εἰς ὅλους μας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Πατρῶν κ. Νικόδημος, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἱεροπρεπῆ ζωήν του καί τήν κατά Θεόν καί τήν θύραθεν παιδείαν του, συνέβαλε τά μέγιστα εἰς τήν πνευματικήν καλλιέργειαν τοῦ ποιμνίου του. Κυρίως ὅμως ἐδίδαξεν ἡμᾶς τούς νεωτέρους μέ τό παράδειγμά του καί μέ τήν ἡρωικήν πρᾶξιν του νά ἐξέλθῃ τῆς ἐνεργοῦ ποιμαντορίας οὐχί ὅμως καί τῆς πνευματικῆς σχέσεως καί τοῦ συνδέσμου μέ τόν εὐλογημένον Λαόν του. Αὐτήν τήν Ἁγίαν ὥραν κατασπάζομαι τά τίμια χέρια του, δοξολογῶ τόν Θεόν διότι τυγχάνει ὁ ἄμεσος προκάτοχός μου. Ἡ Μητρόπολις θά εἶναι πάντα ἀνοιχτή δί’ αὐτόν. Ἡ Πάτρα εἶναι τό σπίτι του καί ὁ Λαός της, τά παιδιά του. Εὔχομαι, ἄν ὁ Θεός μέ ἀξιώσῃ νά ζήσω κάποια ἔτη ἐπί τῆς γῆς καί νά φθάσω εἰς γῆρας, νά ἔχω τήν δύναμιν πρίν ἤ μέ ἐγκαταλείψουν αἱ πτωχαί μου ἀνθρώπιναι δυνάμεις καί ὁ νοῦς ἀδύναμος ἐκ τοῦ χρόνου καταστῆ, εὔχομαι λέγω νά εὕρω τήν δύναμιν νά πράξω ὡς ἑκεῖνος, ἵνα μή ἡ παρουσία μου πρόσκομμα εἰς τήν Ἱεράν ἐργασίαν ἐπιφέρῃ. Πορεύομαι εἰς Ἱεράν Μητρόπολιν τῆς ὁποίας τήν Τοποτηρητεία ἔχει ὁ Σεβασμιώτατος Μητρπολίτης Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος τόν ὁποῖον εὐχαριστῶ ἐκ μέσης καρδίας.

Μέ ἀναμένει Λαός τόν ὁποῖον ποιμαίνουν Ἱερεῖς σεβάσμιοι, σεμνοί, τίμιοι, μέ ἦθος ὅπως οἱ καιροί ἀπαιτοῦν καί ἡ ζωή τῶν Ἁγίων μας ὑπαγορεύει. Κληρικοί οἱ ὁποῖοι πιστεύω ὅτι μέ τήν ἀκεραίαν ζωήν τῶν εἶναι φῶς καί ἁλάτι ἐντός τῆς κοινωνίας ἀφοῦ ἀλλότριαστοιχεῖα μή κοσμούμενα μέ τάς ὡς εἴρηται ἀρετάς δέν ἔχουν θέσιν ἐντός τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, διότι ἡ κοινωνία μας ἐπιθυμεῖ καί καλῶς πράττει, ὁ Κληρικός νά εἶναι ἄκακος, ἀμίαντος κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν. Πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν ὅλοι μαζί, θά ἀκολουθήσωμεν τήν μακαρίαν ζωήν καί πολιτείαν τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ὡς ἐκεῖνοι κανονικῶς παρέδωκαν εἰς ἡμᾶς.

Καί τώρα Κύριέ μου, δέξαι με ὅπως εἶμαι. Σοῦ προσφέρω τόν ἑαυτό μου καί τό εἶναι μου ὁλόκληρο. Δέν θέλω νά ζήσω πολύ, ὅμως ὅσο ἐπιτρέψεις νά ζήσω, παρακαλῶ Σε ἐνίσχυσον με νά ζήσω διά Σέ καί μετά Σοῦ, ἐργαζόμενος ἄχρι τῆς τελευταίας μου πνοῆς ὑπέρ τοῦ Λαοῦ Σου τόν ὁποῖον ἐμπιστεύεσαι εἰς τούς ταπεινούς καί ἀναξίους ὤμους μου.

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,
Ἀδελφοί μου Κληρικοί καί λαΙκοί,
ἀπό τήν Πάτρα, τήν Τρίπολη καί ὅπου ἀλλοῦ.

Ὑψώσατε χεῖρας πρός Κύριον ὑπέρ ἐμοῦ τοῦ ἐλαχίστου τέκνου καί ἀδελφοῦ σας. Καί ἵνα κατά τόν Ἅγιον Ἰγνάτιον τόν Θεοφόρον εἴπω: «Λιτανεύσατε τόν Χριστόν ὑπέρ ἐμοῦ, ἵνα τῷ Θεῷ θυσίᾳ εὑρεθῶ…, καλόν μοί ἀποθανεῖν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν. Ἐκεῖνον ζητῶ, τόν ὑπέρ ἡμῶν παθόντα’ ἐκεῖνον θέλω τόν δί’ ἡμᾶς ἀναστάντα» .

Ὁ Θεός ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.